Acceso usuarios
Aránzazu Calderón Puerta
My objective in this work is to reflect on the resources that Galician author Rexina Vega employs in her story “A catedrática” to question the naturalised social order. Among others, the updating of a classic motif of the fantastic —metamorphosis— and the use of humour as a critical tool stand out. In the anthology Las mil caras del monstruo, Ana Casas defines this fantastic entity as “an impossible being that creates unease in the reader, not only because of its physical appearance but, above all, because of its psychological aspect” (2018). Based on this idea, I will focus in these pages on how monstrosity is combined with the use of humour to highlight the ideology that permeates daily life, in this specific case, in the academic world. To this end, I will combine theoretical approaches from non mimetic fiction studies, psychology, philosophy and a gender perspective. The fantastic monster, traditionally considered an entity linked to deviation from the norm in Vega's short story becomes a symbolic representation of normativity.
O noso obxectivo neste traballo é reflexionar sobre os recursos que a autora galega Rexina Vega emprega no seu relato “A catedrática” para problematizar a orde social naturalizada. Destacan, entre outros, a actualización dun motivo clásico do fantástico –a metamorfose– e o uso do humor como ferramenta crítica. Na antoloxía Las mil caras del monstruo, Ana Casas define esta entidade fantástica como “un ser imposible que xera inquietude no lector, non só pola súa aparencia física senón, sobre todo, pola súa vertente psicolóxica” (2018). Partindo desta idea, centrareime nestas páxinas en como a monstruosidade se combina co uso do humor para destacar a ideoloxía que impregna a vida cotiá, neste caso concreto, no ámbito académico. Para iso, combinarei enfoques teóricos procedentes dos estudos fantásticos, psicoloxía, filosofía e da perspectiva de xénero. O monstro fantástico, que tradicionalmente se considera unha entidade ligada á anomalía con respecto á norma, no caso que nos ocupa supón precisamente a súa representación simbólica.
